Παγκύπρια Πρωτοβουλία για τον Πολιτισμό

Δημόσιος διάλογος σχετικά με το θέμα της ανέγερσης του Μεγάρου Πολιτισμού στην Κύπρο. Οι απόψεις όλων είναι ευπρόσδεκτες.

Ζω και ξεχνώ...

Ζω και ξεχνώ
Σαν καλημέρα μυθική ανακυκλώνω
Θύτες, φιλιά και μια στρωμένη αγκαλιά
Ξαναζυμώνω
Και χαίρομαι, και βρίζομαι
Και κάνω τη ζωή μου ένα δάκρυ
Εφτά ουρανούς και δώδεκα βουνά
Μαραίνω και στερνίζομαι ένα τάσι
Του φεγγαριού μου τις πνοές
Δεν κύλησα στου λάγνους την πορεία
Κι ότι ποτέ φαντάστηκα
σαν άρρωστου διαβάτη κωμωδία
έλα άμα θες
σκίσε και κλώτσησε το χάρτη
πηγή σε βάφτισα μα ξέχασα του ύψους σου τα κάλλη
δεν έχω νου
δεν είμαι ανθός
μήτε κατέχω την ουσία
παιδί που χάθηκε, δειλό
σκυλί που τρέμει στη γωνία
μα αν κάποτε σου ορκιστούν
πως λύσανε τα παλαβά της τόσης μου μανίας
γύρνα την πλάτη κι άρχισε να τρέχεις με μανία
μωρός γεννήθηκα και χώμα αυτά που γράφω
πάντοτε γι’ ένα πρόσεχα
το μόνο εμπόδιο που νοώ
της λογικής ο βράχος…

Πάει καιρός

Τα καλοκαίρια μου βαρέθηκαν τον ήλιο. Ξυπνάς πρωί, γυρνάς παντού, γελάς με όλα και σέρνεσαι πίσω στο σπίτι. Οι μέρες μου είναι σαν λαχταριστές σοκολάτες με φουντούκι που μένουν στο ράφι του περιπτέρου γιατί έχουν άθλιο περιτύλιγμα... Ζω και ξοδεύω τις μέρες μου σπάζοντας το κεφάλι μου τάχα μου αναζητώντας και μελετώντας στοχαστικά για να ΜΑΘΩ και να ΓΝΩΡΊΣΩ τον Άριστο και Βέλτιστο τρόπο να τη ζήσω. Δεν καταδικάζω απαξιωτικά τη ζήση μου και το εις το παρόν Είναι μου. Δεν μου αξίζει αυτό... Όχι καθοδηγούμενος από συναισθήμτα λύπησης και ευγενές οίκτου, κάθε άλλο... Δεν το πράττω, γιατί κατανοώ ότι μια τέτοια πράξη (ή μη πράξη) Απόλυτης και Τελείας άρνησης και αφορισμού, αντίθετα από ότι θα αποσκοπούσε και θα επιδίωκε, θα επιβράυευε και θα ενίσχυε την εσφαλμένη αυτή πλεύση, αντί να την αφοπλίσει και να την εξουδετερώσει. Διότι η όποια πράξη (ή μη πράξη) ή/και συναισθηματική φόρτιση και εκτόνωση που πηγάζει από Έννοια ή/και Συναίσθηση, συνυφασμένη με την εσώτερη αντίληψη μας περί της Απολυτότητας, καταργεί τον ίδιο της τον εαυτό, από τη εκείνη ακριβώς τη στιγμή της γένεσης της.

Λοιπόν, τι έλεγα;;; Ότι ξοδεύομαι στα παζάρια του χρόνου αναζητώντας την μέθη του Αόριστου. Ότι αποζητώ να αφορίσω και να αφανίσω τα δεσμά των διαστάσεων, τους τυρράνους αυτούς, γνήσια τέκνα της διπρόσωπης, άλλοτε αγγελικής μα κατά φύσιν πάντα κυρίαρχης Όρασης. Και πως προσπαθώ να το επιτύχω;;; Με το να την κλείσω τάχα μου σε κελί, σε φυλακή, να την δεσμώσω... Ανόητε... Να την σταματήσω τάχα μου Περιορίζοντας την... Δίχως να καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να την νικήσω στο δικό της γήπεδο. Δεν υπάρχει Περιορισμός για εκείνον που διαφεντεύει τα Όρια...

Απογοήτευση... Μπα! Για λίγες και μόνο στιγμές... Κάτι καινούργιο θα σκαρφιστώ. Μέχρι τότε... Να 'μαστε καλά να τα λέμε... Την όραση μας και την αφή μας (Ναι! Αυτές που αφορίζω, αστείο δεν είναι;) να έχουμε για να διαλαλούμε στον κυβερνο(μη)χώρο αυτά που βλέπουμε και βιώνουμε...

Τυφλή ζωή... Ζωή τυφλού... Πως να ορίζεται άραγε...

Ένα παιδί, μα τι παιδί!

Τελικά αυτό το σι-ντι όσο περισσότερο το ακούω τόσο πιο ωραίο γίνεται... Για σου ρε Μάρθα με τα ωραία σου! Κατα τα άλλα ο αγώνας συνεχίζεται προς απογοήτευση των κακών γλωσσών...

Αποφάσισε κι ο ήλιος να περάσει από το Λονδίνο. Κάποιος πρέπει να του 'βαλε χέρι γιατί δεν εξηγείται αλλιώς. Εγώ πάντως αν ήμουν ο ήλιος και είχα το δικαίωμα της αυτόβουλης παρουσίας μου δεν θα πάταγα το πόδι μου σ' αυτή τη γκρίζα πόλη και να παν να κουρεύοντε όλοι τους! Τέσπα...

9 to 5, or my story of life...

9 to 5, 9 to 5…

Wake up!
Rise and shine!
Wake up!
The world calls for your life …

We've turned your life in the car you drive.
Shiny, wrapped with glossy lies.
The stage is set; it’s time for you to shine!
Calm down… you won’t forget your lines…
The act is your own life!

9 to 5, 9 to 5…

Come on!
Our time is tight
Come on!
Remember, we are always right!

What’d you say?
You hear a voice in your head but the sound is so proud?
Refuses to be confined in words?
She only veils you in memories from a past of you, you no more can recall?
You’re lost???

9 to 5, 9 to 5…
Pray to 9 to 5...
Two numbers that could save your life…

Relax!
Don’t try to run, don’t waste your cries.
Relax!
Just let yourself in our arms.
Repent and let our mercy light to flash you blind…

You know… you’ll always have to face our love!
It’s something you did not decide…
It was no choice you were left to make,
for things to keep or for wealth to save...
Your past had to be dumped behind.

Your lust for more was sign you sent.
Your passion gave the final call…
The dark clouds were gathered just for you, to save you from confuse.
Across this road we set for you,
you'll face no guilt
your steady steps, to fall that lead, to threat…
Your future pain we've pacified!
No wrong and right, no black and white
is there for you to feel and on to decide...
We've taken care of you...

9 to 5, 9 to 5…

Shut up!
And look me in the eyes!
Shut up!
No words have ever brighten the sky!

Your happiness is there for you, some stranger set it up, and filled with truths.
You only need to stretch your hand and heart,
to reach and fly in your lie-sky...
The joys we all seek are firm and tight,
there’s nothing blurred or loose to tie...
They're not affected by our trivial plights.
To get to sense them,
you must appoint them
as vanguard and commanders for your life…

Euphoria knows no right or wrong.
Her powers were founded long ago.
Before you even thought of being born...
She choose delight to bear and cast,
so to Be and live a life she was denied!
And as you now confront with her,
she punctures your life,
seizing her priceless moment in time...

And while she knows that she exists only in stolen moments,
she lay down herself for your eyes to see
her truly love and faith in life…
The same love who sentenced her to be
together infinite and non-est...
Because she chose the good to follow,
evermore to believe in and thorough…
Her penance is to exist in only
the Other’s time and life. And holy
the feelings she gives rise to be
when only you who feels them
fear for them intentions the inner…

So!
Stand up!
Make your choice
Stand up!
It’s life you prefer or joy?

It will be always there for you.
You’ll always have the right,
to change your mind and void your time…
And don’t forget, you only bleed and suffer
from your own mind and hands’ the strikes!

9 to 5, 9 to 5…

Break! Come on!
Your day is done.
Come on!
Your haze calls you on!

9 to 5 let’s see your score.
9 to 5 there’s your results:

You’ve done your work with great success.
You gave us no surprises!
You spared your time to joy and pride,
spend merry moments that our clocks divide.
The time has come now for you to rest…
Your night cloud awaits you…
You’ll go to sleep and dream again,
that there’s a voice that lives and breathes
inside your head…

Για τον πολιτισμό

Πολιτισμικός λαϊκισμός είναι η "διανοήστικη" υπόθεση που υποστηρίζει ότι οι καθημερινές συμβολικές εμπειρίες και πρακτικές των ανθρώπων είναι περισσότερο σημαντικές αναλυτικά και πολιτικά από τον Πολιτισμό με κεφαλαίο Π.

Αυτά για αποκατάσταση μιας κάποιας ισορροπίας...

Να μιλήσω εγώ κυρία μου;;;

Πολύ ανάποδη πόλη αυτό το Λονδίνο ρε γαμώτο. Ξυπνάς το πρωί, 1 ώρα και 20 λεπτά αφού έχει κτυπήσει για πρώτη φορά το ξυπνητήρι, σηκώνεσαι, ντύνεσαι, ετοιμάζεις την πρώτη εστία καφεΐνης της ημέρας και ανοίγεις το παράθυρο. Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου κτλ. Πας στη σχολή με βαριά καρδιά και τυφλές ελπίδες για το μεγάλο θαύμα που όμως δεν θα συμβεί ούτε και σήμερα. Εκεί θα ακούσεις τους συμφοιτητές σου να τσακώνονται, ένας σιτεμένος 50ης άγγλος gay και μια 30αρα αλβανή χορεύτρια (απλές ιδιότητες, όχι κατηγορηματικές έννοιες), για την αξία της τέχνης στις μέρες μας και για το αν η μουσική θα καταφέρει να επιβιώσει όντας στη λαίλαπα του μεταμοντερνισμού...

Κι έξω να φυσάει ένα αεράκι θεσπέσιο κι η γύρη από τα λουλούδια του πάρκου να πετάει στον αέρα. Να θες να βγεις έξω να απολαύσεις (παρέα με την δεύτερη ένεση καφεΐνης) αυτές τις ελάχιστες στιγμές που ακόμη και το Λονδίνο μπορεί να εμπνεύσει κάποιον, αλλά η καθηγήτρια-μουσικός-παραγωγός-ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας να μη σε αφήνει να βγεις για διάλειμμα (η αγαπημένη λέξη των καλλιτεχνών) γιατί πρέπει λέει να καλύψει την ύλη... Τι να πεις... Το καταπίνεις κι αυτό...

Εν τω μεταξύ μέχρι να της πεις και να σου πει έχει αρχίσει να βρέχει κι ούτε για τσιγάρο να μην μπορείς να βγεις έξω γιατί θα γίνεις μούσκεμα... Αϊσιχτίρ κι εσείς κι η τέχνη σας!!!

Το τραγούδι της ημέρας:
Δημήτρης Ζερβουδάκης - Ο τεχνοκράτης