Απάντηση στην Κ.Δ.

Την μαρμαρένια κόλαση που κουβαλάει ο καθείς μας
στους ώμους του φορτώνει σαν το δρόμο του τραβά

…Και μπερδεύεται ο άνθρωπος
με τα τόσα που συναντάει εμπρός του.
Κάρβουνο το κάθε βήμα του καίει,
εχθρός πελώριος συνέχεια τον σπρώχνει…
Πρόκληση…

Να παλέψει σε αγώνα άνισο, σαν το φως του φεγγαριού που χάνεται στο σκοτάδι…

«Για να ζήσει κανείς
πρέπει ν' αρνηθεί πως είναι νύχτα,
ν' αρνηθεί πως θα ξημερώσει.»

Από ερημιές δραπετεύουμε νομίζουμε,
και τρέχοντας πάμε προς το χωριό…

Σαν μετανάστες απ’ την ίδια μας τη ζωή,
μόνη αποσκευή ένα δείλι που ονειρευτήκαμε κάποτε πως δεν έγινε νύχτα…
ή
μια νύχτα που δεν γίνηκε πρωί…

Το απλωμένο χέρι μου η πέτσα της ζωής μου,
εκεί τα νιώθω όλα,
εκεί τα φορτώνομαι…

Επαίτης η ζωή μου κι άδικος φρουρός της χαμένης πόρτας που για αιώνες όλοι
ψάχνουν σαν φως…

«Το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι να μην αγαπάει κανείς τον εαυτό του»

Αυτά κι άλλα πολλά έχω διαβάσει
καθώς το χέρι που τα ‘γραψε μου γδέρνει το πρόσωπο…

Μια βροχή που δεν βρέχει με μαστιγώνει
κάθομαι εδώ,
εκεί που καθότανε…

Παρά τρίχα γλίτωσα απ’ τη γλώσσα της.
Κόντεψα να πιστέψω το σώμα της, αυτό που η ίδια έχει απαρνηθεί
Το ‘χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια να σέρνεται στο κάθε πέρασμα της
σκούπας της λησμονιάς της…

«Όχι», φώναξε μήπως και φτάσει η κραυγή της στα αυτιά της,
«όχι, η τέχνη δεν μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο…»

Πέταξε και χάθηκε,
σαν από την τριβή με τους αιώνες
γερασμένη η φωνή της…
Λες και φύλαγε μέσα της στα όσα χρόνια της ζωής
το μαρτύριο του κόσμου,
κάθε ξεχασμένο όνειρο…

Μίλησε για καθρέφτη,
αυτή η ίδια που βάφτισε νεκρό,
περασμένο
κάθε αντάμωμα με τα μάτια της…

Ε, ναι λοιπόν…

Φωτογραφία δικιά μου,
με το πρόσωπο μου σαστισμένο από το φλας,
σαν αυτές που σε αποθανατίζουν χωρίς να το ξέρεις
κι ακόμη όμως,
σαν κι αυτές που μόνος σου τραβάς,
δίχως να βλέπεις αυτό που βλέπει η κάμερα.

…που τον εαυτό σου κλείνεις σε μια στιγμή με τυχαίες,
αδιάφορες για το εγώ σου,
συντεταγμένες…

Φωτογραφία λοιπόν τα ποιήματα σου,
η τέχνη σου,
ο λόγος σου, η ζωή σου…

Ότι κι αν έγραψες δικό μου γίνεται αν το θελήσω

…μπορώ να διαλέξω να το ζήσω ετούτη τη στιγμή…

…μπορώ να διαλέξω να το ‘χω ζήσει ήδη, ακόμη και πριν από σένα…

…μπορώ να διαλέξω να με βοηθήσει,
(όποια βοήθεια θέλω εγώ)
ακόμη κι αυτή που εσύ λατρεύεις δίχως ποτέ σου να την έχεις συναντήσει,
να την έχεις νιώσει…

Την λατρεύεις, την λιγουρεύεσαι
μα την πνίγεις με τα δικά σου χέρια…
πριν προλάβει καν να σου χαριστεί…

Λαχταράς κι εσύ
όπως κι όλοι μας την αθανασία
μα είσαι δειλή.
Δεν σε δικάζω, άλλωστε πως θα μπορούσα καν να εμφανιστώ μπροστά σου,
θα έλιωνα από την θέρμη που αναδύεις…
Το παραδέχτηκες, το ξέρω.
Μέσα σε μια νύχτα μου χάρισες όσα εγώ παλεύω με τις λέξεις να χτίσω
να εννοήσω
αύριο μπορεί να σε ξεχάσω, είναι αλήθεια
άλλωστε η ποίηση είναι για να χάνεται
να πνίγεται στους ποταμούς της λήθης,
να χάνεται μέσα στο πλήθος της αφάνειας…

Άγιος Φεβρουάριος

Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει... Καινούργιος μήνας, καινούργιες μέρες, καινούργια ρούχα... Αλλά ο μαλάκας ο ίδιος!
Περνούν οι μέρες χωρίς να μου δίνουν σημασία. Αν τις δείτε πουθενά πεστε τους πως τις ψάχνω για να δώσουν κάτι σημειώσεις.
Θα δούμε που θα μας βγάλει κι αυτός ο μήνας...

Μια ζώη μισοδότζι...

Χριστούγεννα, χαρά μεγάλη, σύναξις οικογενειακή, του θορύβου η μήτηρ εσύ Χριστέ οδηγέ! Θυσία στο βωμό σου αμνοερίφια και γουρούνια – όχι οι μπάτσοι, αυτοί δεν τρώγονται με τίποτα – τα άπιστα αυτά όντα της ωθούμενης από έμπνευσης δημιουργίας σου, της γης και της ζωής. Απορία: το σκέφτηκε καλά ο «Θεός» πριν πλάσει τη γη; Τρία τινά μπορεί να υφίστανται: α) σε μία κρίση απόλυτης βαρεμάρας (κι όταν λέω απόλυτης το εννοώ, έξω από χρόνο και αιτιατό) ο Θεός ξέρασε ότι εμείς βαφτίσαμε σύμπαν και ζωή. Σ’ αυτή την περίπτωση το νόημα με το οποίο φορτίζεται το «σύμπαν» και η «ζωή» είναι τα συναισθήματα απελπισίας και άγνοιας, υπό την επίρρεια των οποίων ο «Θεός» έπλασε εμάς, το «σύμπαν». Μην το πολυψάχνεις δικέ μου, δηλαδή! Πάμε στο 2^ο, την αντίθεση (απόλυτη κι αυτή, σε Θεό αναφερόμαστε άλλωστε) του 1^ου. β) Ο Θεός, το απόλυτο και άπειρο Όλο, έστω κι αν οι δύο έννοιες στη δική μας, φτιαχτή λογική, δεν μπορούν να συνυπάρξουν… Μια στιγμή να εξηγήσω, μην με πάρει ο κατήφορος… Λοιπόν, όπως το αντιλαμβάνομαι Εγώ (το Εγώ με κεφαλαίο όχι ως ένδειξη ανωτερότητας αλλά ως ένδειξη υποκειμενικής συνείδησης της Ύπαρξης), η έννοια του Απόλυτου προϋποθέτει την ύπαρξη λογικά κατασκευασμένων ορίων, ενδεικτικά σημεία περατότητας, τα οποία το Απόλυτο απλά καταλαμβάνει λόγω της ισχύος της δύναμης του. Το Απόλυτο έχει τη δυνατότητα να ορίσει τα νέα όρια, δεν μπορεί όμως να τα υπερβεί. Η όποια αντιληπτικότητα του βασίζεται στην υποκειμενική, στην παραδοχή του καθενός από μας δηλαδή, συνειδητοποίηση της δυνατότητας του να καθορίζει τα «ενδιάμεσα» σύνορα της ύπαρξης, τα όποια συναισθήματα δηλαδή πλην του τελικού. Ποιο είναι το τελικό; Το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν «πεθαίνει», όταν είτε χάνεται είτε γίνεται μέρος του Όλου, στην συγκεκριμένη περίπτωση του Απόλυτου. Τα μπέρδεψα αλλά δεν πειράζει… Συνεχίζω τώρα που νιώθω ότι δύναμαι… Αλλάζουμε! Το Άπειρο είναι αυτό που κατέχει την δυνατότητα και άρα την ισχύ να κυριαρχεί όχι μόνο βασιζόμενο στην κατοχή εκ μέρους του μέσων παραγωγής (αχ ρε Μαρξ, άδικα βεβηλώνουν ότι μας δώρισες, άπειροι κι ανίκητοι οι ηλίθιοι, το ‘χες αντιληφθεί κι εσύ) ενδιάμεσων ορίων, σημείων-σταθμών επιβεβαίωσης της ύπαρξης, αλλά στην αποδοχή εκ μέρους μας μιας ισχύς που είναι μεν Απόλυτη (γιατί το άπειρο μπορεί εν τέλει να ταυτιστεί με το απόλυτο) αλλά ταυτόχρονα και πέρα από αυτή. Τι εννοώ; Αντιλαμβάνομαι την έννοια του Απείρου ως την παραδοχή της αδυναμίας από μέρους του ανθρώπου να «εξηγήσει», «ερμηνεύσει», «αποκωδικοποιήσει» τον κόσμο, αυτό που ο ίδιος ορίζει ως Ζωή. Νιώθω όμως ότι το παρατράβηξα… Πίσω αμέσως στο θέμα μας λοιπόν αόρατοι και ίσως ανύπαρκτοι αναγνώστες! Έλεγα για το β! την αντίθεση του α! β) η δημιουργία εκ μέρους του «Θεού» του κόσμου-σύμπαντος-ζωής-ύλης-συναισθήματος-πόνου-χαράς αποτελεί Τέλεια Πράξη, Απόλυτη και Άπειρη, επιφορτισμένη και καθοδηγούμενη με και από το «απόλυτο» και «άπειρο» νόημα… Δηλαδή, η συνειδητοποίηση της ύπαρξης επιβεβαιώνει και εγκαθιδρύει την απεραντοσύνη του όποιου Θεού. Δεκτόν κύριε δικαστά μου! Μα έλα πες μου εσύ τώρα, όχι ως κατηγορούμενος (προς Θεού!) αλλά ως ερμηνευτής και αγγελιοφόρος… Υπόδειξε μου την Απολυτότητα και την Απειρότητα στον χαμό ενός βρέφους από ασφυξία, στον ΘΘΘάνατο ενός παιδιού από σύγκρουση με διερχόμενο αυτοκίνητο καθώς κυνηγούσε να σώσει τη μπάλα του, μπάλα που στα μάτια του, στην συνείδηση του , κουβαλούσε και ενέπνεε την Απόλυτη Ευτυχία, το όνειρο που του χαρίσανε, όνειρο ενός ολόκληρου Χρόνου, σαν δώρο-δικαίωση της ύπαρξης του, δώρο Γενεθλίων… Μιλάω σε σένα Θεέ αν υπάρχεις κι αν ποτέ με ακούς! Το Απόλυτο της πράξης το αρνούμαι εύκολα! Η ακύρωση-κατάργηση της ζωής αυτού του παιδιού δεν εξηγείται απόλυτα, δεν φυλακίζεται σε όρια λογικής… Όμως ακόμη και απέναντι απ’ το Άπειρο φαντάζει ξένο, φτωχό, άδικο Θεέ! Δεν είναι ζήτημα λογικής! Αλλού είναι το θέμα… Ντρέπομαι για σένα Θεέ, δημιουργέ του β) κόσμου! Αν θες να μου ορίσεις τη ζωή ως δεσμά που καλούμαι να λύσω μην υποτιμάς το δεσμά του χρόνου, τα δικά σου δεσμά-παιδιά! Ο σαν καταραμένος άνθρωπος παλεύει χρόνια να νικήσει τα δεσμά που εσύ του φόρτωσες! Δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνεσαι! Πάτησε στο φεγγάρι, πέταξε στα σύννεφα, κολύμπησε διασχίζοντας ωκεανούς, χαροπαλεύει καθημερινά σε απέραντα εργαστήρια με το χρόνο! Δεν μπορείς να το αγνοείς! Ο Θεός του β! μου, του έστω και ζαλισμένου από το αλκοόλ β! μου, μοιάζει φοβισμένος… Δεν σε αντιπαλεύουμε Θεέ Β! Να σε πλησιάσουμε θέλουμε… Να σε υμνήσουμε! Καταρρίπτοντας ενδιάμεσα όρια υμνούμε την παντοδυναμία σου, δεν απειλούμε την ύπαρξη σου… Εσύ ο ίδιος μας το όρισες! Αν είσαι Απόλυτος και Άπειρος, δεν υπάρχει λόγος αμφισβήτησης σου! Σε λατρεύουμε χαζούλη β) Θεέ… Να σου δώσω μια συμβουλή, εγώ ο ταπεινός και εν τέλει παντοτινός υπήκοος σου; Την όποια κατάργηση της Απολυτότητας σου να την βλέπεις σαν εξύμνηση της Απεραντοσύνης σου, όχι ως απειλή… Γι’ αυτό σου λέω. Αν είσαι ο Θεός β) δεν χρειάζεσαι την…;;;

Μισο-άσχετο, μισο-σχετικό… Ομιλώ για την έμφυτη επιθυμία του ανθρώπου για διαιώνιση. Είτε ως κατάστασης βιωμένης από τον ίδιο είτε ως κληρονομιά-διαθήκη-ευθύνη… Η διαιώνιση (ας μην είμαι ακραίος), η παρουσία και δράση στην μνήμη ενός Άλλου, μπορεί να εξασφαλισθεί (ως συνθήκη, συμβάν επιφορτισμένο με εκπέμπουσα ενέργεια, που εναπόκειται στην αντίληψη του Άλλου) με δύο (κατά την ταπεινή και λογοδοτούσα στην δυϊκή ((υφιστάμενης διά της ακύρωσης)) τρόπους-δρώντα συμβάντα. Χρησιμοποιώ παράδειγμα (case study όπως λένε κι οι Εγγλέζοι, κι ας προσπαθούν να γενικοποιήσουν-απολυτοποιήσουν την υποκειμενική αλλά και τυχαία επιλογή τους). Το συναίσθημα της Ηδονής. Ένα από τα λίγα συναισθήματα που μπορεί να αντέξει-υπερνικήσει τις όποιες ασκήσεις-επιμετρήσεις της ισχύος του, μερικές φορές υπερβαίνοντας-αναιρώντας τα θεσμοθετημένα πλαίσια της (κατά τα άλλα παντοδύναμης) Λογικής. Λοιπόν… Έστω ότι πιστεύουμε στην αναγκαιότητα αλλά και υποχρέωση (αφού εμείς γευτήκαμε την ύπαρξη του) μετάδοσης, ενημέρωσης, ειδοποίησης αλλά και πρόκλησης της έναντι στους Άλλους. Διαφωνεί κανείς; Στο δωμάτιο είμαι μόνος μου, άρα όχι, άρα συνεχίζω… J διαολιά αλλά δεν πειράζει, μπορεί ο οποιοσδήποτε να μου υποδείξει το σφάλμα μου, ακόμη και γελοιοποιώντας με, με τα όποια σχόλια του… Γι’ αυτό λατρεύω το παρόν ίντερνετ, για την ελευθερία που άθελα του μας προσφέρει… Ωραία λοιπόν. Πως καταδεικνύουμε-μεταβιβάζουμε την θετικότητα που προκαλεί η -πάντα υποκειμενική, ποτέ δεν διεκδίκησα δυνατότητες απεραντοσύνης, το αφήνω στον Θεό αυτό- βίωση ενός συναισθήματος; Να πω; Θα πω! Άλλωστε μόνος μου γράφω, μόνος μου διαβάζω (ενίοτε)…

Καταγράφοντας και εν συνεχεία εκδίδοντας-μεταδίδοντας την χρονική περίοδο που εμείς (εγώ στην συγκεκριμένη περίπτωση) βιώνουμε το συγκεκριμένο συναίσθημα, στην περίπτωση μας την ηδονή. Μη βιαστείς άγνωστε αναγνώστη του υφυπουργείου Απόλυτης Επαναληπτικότητας να το ταυτίσεις με την πορνογραφία (έστω κι αν αυτό σε συμφέρει, ατιμούλη!).Η αναμετάδοση και ως συνέπεια σύγκρουση-επανερμήνευση της καθαυτής πράξης από τον όποιο Άλλο, από τη στιγμή που πρόκειται για δημιουργία δυνατότητας για το Άλλο μόνο να παρακολουθήσει αυτήν καθαυτήν την διαδικασία-κατάσταση βίωσης του όποιου συναισθήματος, δεν εμπεριέχει τυχόν παρερμηνείες (λήψη-πρόσληψη διαφορετικού συναισθήματος-νοήματος). Η όποια απόκλιση-διαφορά ως προς το προϊόν που θα παράξει η διαδικασία ενατένισης ενός συμβάντος υπόκειται πάντα στους περιορισμούς-οριοθετήσεις που θέτει το ίδιο το γεγονός που στεκόμαστε απέναντί του. Πρόκειται μόνο για σφάλμα-απόκλιση μεγέθους, όχι εννοιολογικής φόρτισης. Για να μην παρεξηγηθώ!!!

… Πάλι το ‘χασα… Τι κατάλαβα: η μοναδική συνθήκη που φαίνεται να απαιτείται ως αναγκαία στη διαδικασία της εκπομπής (με την έννοια της διαμόρφωσης και εν συνεχεία παράθεσης προς πρόσληψη) οποιουδήποτε ολοκληρωμένου δημιουργικού έργου, είναι η δυνατότητα επικέντρωσης του υποψήφιου δημιουργού εξ’ ολοκλήρου στην πράξη του.

Μερρι Κριστμας!

...ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά!

...φύγαν τα Χριστούγεννα, πάει κι ο Σαντάμ...

...πάει κι η Πρωτοχρονιά, μείναν τα κιλά...

Χριστουγενιάτικες μαυρίλες!

Δεν έχω να πω τίποτα για τους μεγάλους αγώνες της ανθρωπότητας… Δεν συμμετείχα σε κανέναν από αυτούς… Δεν έχω να γράψω τίποτα για το μαρτύριο της πείνας… Πάντα εύρισκα κάτι να ικανοποιήσω το ένστικτο μου… Η έννοια της ελευθερίας μου ακούγεται άγνωστη αφού δεν αναιρεί κάτι το οποίο έχω ήδη βιώσει… Σκλάβος είναι μόνο αυτός που γνωρίζει τα δεσμά και τον δέσμιό του… Δεν μπορώ να μιλήσω για τίποτα μεγάλο, τίποτα που να πιστεύω ότι αφορά όλη την ανθρωπότητα…

Μεγάλωσα σκυφτός, φοβισμένος απέναντι στον φόβο… Φοβόμουνα να μην φοβηθώ… Ώσπου ξέχασα το πρέπει να φοβάμαι… Τα ανέχτηκα όλα σαν υποχρέωση, σαν κάτι που έπρεπε να γίνει… Ένιωθα τον πόνο αλλά δεν αντιδρούσα γιατί πίστευα ότι από τη στιγμή που δεν τον φοβόμουν, δεν μπορούσε να μου προκαλέσει κακό… Σκορπούσα τα χρόνια δυστυχισμένος γιατί ποτέ δεν μπόρεσα να ορίσω τη δυστυχία σαν κάτι που πρέπει να φοβάμαι και να παλεύω να την αποτρέψω…

Έννοιες ηλίθιες, αποκρουστικές, άχρηστες… Περιδιαβαίνεις στη ζωή γεννώντας φαντάσματα… Ακόμη και για την τελική αναίρεση δεν είσαι ποτέ σίγουρος… Ο θάνατος αναιρεί τη ζωή; Κι αν την αναιρεί πως δικαιώνεσαι για τις επιλογές σου; Κι αν δεν την αναιρεί πως μετράς τη ζωή; Φαύλος κύκλος… Ίσως να φταίω εγώ που το πολυψάχνω, δεν λέω, ίσως… Μπορώ όμως να το σταματήσω, να γίνω κάτι άλλο, κάτι καινούργιο; Κι αν τα καταφέρω δεν θα είναι σαν να βαφτίζω την ως τώρα μου ζωή σαν αυταπάτη; Φαύλος κύκλος σου λέω… Εν τω μεταξύ… Γιατί εμένα ο κύκλος μου φαίνεται σαν τεχνητό κατασκεύασμα και όχι σαν προϊόν παρακολούθησης του σύμπαντος; Ξέρει κανείς ένα τέλειο κύκλο; Κι αν η φύση δεν μας το χαρίζει ως γεγονός, γιατί κάποιοι το βαφτίσανε τέλειο; Η αιώνια επανάληψη ισούται με την αιώνια ευτυχία; Υπάρχει η έννοια της επανάληψης στον κύκλο από τη στιγμή που το μόνο σημείο αναφοράς του δεν εμπεριέχεται στην διαδικασία διεκπεραίωσής του; Σας καταλαβαίνω αόρατοι αναγνώστες… «Τι έχει πάθει αυτός;», θα αναρωτιέστε… Όμως αυτά είναι που με βασανίζουν, που μου κλέβουν τη ζωή… Ζω σαν ένα σημείο που αντιφάσκει αιώνια, αφού δεν μπορεί να αποφασίσει από ποιο άλλο σημείο θα οριστεί… Αυτό που έλεγα για τον κύκλο… Το μόνο σημείο που δεν ορίζεται σε σχέση με κάποιο άλλο που έχει βιώσει ως πορεία είναι το κέντρο του κύκλου, το κέντρο του σύμπαντος, γνωστού και αγνώστου… Ε λοιπόν! Αυτό δεν είμαι! Κάποιος να βοηθήσει;

Συνεχίζω μετά από παύση… Πίσω στα ίδια, στα σκοτεινά δωμάτια της αμφισβήτησης μου, στις απέραντες ερήμους του αγνώστου… Έτσι που με βλέπω σκέφτομαι πως μπορεί και να μην πεθάνω ποτέ… Όχι ως επιβράβευση, αλλά ως τιμωρία για ηλιθιότητα μου… Τέλοσπάντων… Αυτά σκέφτομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ… Ας μην μιλήσω για τον ύπνο… Άλλο κι αυτό… Η απόδειξη της ανυπαρξίας μας… Τι μας φόρτωσες ρε δημιουργέ; Πολλά δεν είναι για κάποιον αρχάριο; Μόνος μου μιλάω… Εδώ βάλθηκα να τον καταρρίψω και στο τέλος του ζητώ τα ρέστα… Λες να ‘μια τρελός; Κι αυτό όμως δεν φανερώνει τίποτα… Ορίζουμε εμείς τρελούς και σωστούς, τους χωρίζουμε… Αν όμως αυτός ο Θεός υπάρχει, ποια είναι η γνώμη του, ποια η ετυμηγορία του; Άλλο κι αυτό πάλι… Γι’ αυτό σας λέω, άβυσσος το είμαι…

Νιώθω σαν να ζω σε ένα κόσμο ατελή, γεμάτο αμφιβολίες, όχι μόνο για μένα ως ενατένιση και κατανόηση αλλά και ως συνειδητότητας… Λες και ο Θεός αμφιβάλλει γι’ αυτό που έπλασε… Πιστεύω σε κάποιο θεό-δημιουργό! Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να είμαστε απλά συνέπεια μιας τυχαιότητας… Η ζωή δεν μπορεί να είναι κακόγουστο αστείο, ασήμαντο φορτίο… Ακόμη κι έτσι αν το δεις πρέπει να χτίσεις κάτι άλλο, το τυχαίο που σε έπλασε, που να μπορεί να σε ενατενίσει, έστω μόνο για να γελάσει μαζί σου… Έστω και αν θεωρήσουμε το Είναι μας ως συνέπεια πράξης απελπισίας που ποτέ δεν βιώσεις, η ύπαρξη ζωής συντρίβει το όποιο θεώρημα μας… Να εξηγήσω; Αν στ’ αλήθεια πιστεύω ότι το Τίποτα, η απόλυτη ακύρωση και απόλυτη αδράνεια είναι μια πραγματική πιθανότητα, τότε επικυρώνω και αποδεικνύω την τελική και αδιαφιλονίκητη ανωτερότητα και επικράτηση της… Αν πιστεύω ότι ο αιώνιος ύπνος είναι εφικτός, ακόμη και τα όνειρά μου είναι τουλάχιστον γελοία… Για να μην αναφέρω το άχρηστα… Αυτό που θέλω να πω (νομίζω, γιατί η αλκοόλη είναι αντιληπτή και συν-εταίρα), είναι ότι η ύπαρξη της όποιας ζωής δεν μπορεί να συνυπάρχει με την ιδέα του Τίποτα (δεν βάζω επίθετα όπως απόλυτο και αιώνια γιατί τα επίθετα χρειάζονται απόδειξη, ενέργεια που μπορεί να υφίσταται μόνο στη ζωή)…

Που με φέρνει αυτό; Στο ότι δύναται να υπάρχουν δύο Τίποτα μα μόνο μια Ζωή… Ένα τίποτα που καταργεί την όποια πιθανότητα ύπαρξης ζωής, όχι ως αδύναμης-ηττημένης απέναντι του αλλά ως μη πιθανότητα, Α-Δύνατο… Δύναμαι: μπορώ να ενεργήσω… Το ότι μπορώ όμως δεν εγγυάται την πράξη μου… Δηλαδή: η έννοια δύναμαι εμπεριέχει από μόνη της και την τυχόν αποτυχία μου… Α-Δύνατο: καταργεί την έννοια του δύναμαι… Καταργεί τη λογική, την επιλογή, την συνέπεια, την πράξη…

Το δεύτερο Τίποτα, έστω και παρερμηνευμένο, ψευδές εν δυνάμει… Τίποτα ως Αδύνατο… Αδύνατο και Α-Δύνατο… Απλές εικαστικές μορφοποιήσεις, προσπάθειες απεικόνισης του ίδιου νοήματος, ηχητικά συμπίπτουν φανερώνοντας την ατέλεια των αισθήσεως, εικαστικά ξεχνιούνται εξαιτίας της παρερμηνείας… Ύπουλες αισθήσεις… Δεν μπορώ παρά μόνο να θαυμάσω την επιδεξιότητά σας! Λοιπόν… Αδύνατο και Α-Δύνατο… Παύση… Αδυνατώ να συνεχίσω… Ή Α-Δυνατώ… Όπως το πάρει κανείς, ακόμη κι εγώ… Εγγυούμαι όμως συναπάντημα… Ξεφεύγω από το Α-Δύνατο, γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία! Ξέρω όμως να αυτό-καταργούμαι και με άλλους τρόπους… Παντού υπάρχει ήττα, αυτό το δέχομαι… Ποια η γνώμη σας για τις ατέλειες της όποιας δημιουργίας; Τι πιστεύω εγώ; Το έχω ξαναπεί και ευτυχώς (για μένα) το πιστεύω ακόμα… Συγκέντρωση κα αφοσίωση αδέλφια μου… Μόνο αυτό! Εστίαση των όποιων ενεργειών μας σ’ αυτό που δύναται να καταστεί αποτέλεσμα και φορέας των συνεπειών των πράξεών μας… Φάρος ας γίνουν οι αγκαλιές μας! Φως που χαρίζεται στη θάλασσα, έστω και αν σε ορισμένες στιγμές νομίζει πως χάνεται άδικα, πως ξοδεύεται αναίτια…. Αν κατάφερνα ποτέ μου να νιώσω Φάρος πιστεύω πως θα κατανοούσα πως μεταβάλλεται και μεταλλάσσεται η όποια συναίσθηση, ακόμη κι η όποια συνέπεια στην οποία υπόκειμαι καθημερινά, συνεχώς, ως επί το πλείστον… Πως υπερνικάται το κάθε συναίσθημα αβεβαιότητας και αποτυχίας θετικά φορτισμένης αξιολόγησης σε σχέση με τις όποιες δυνατές διαστάσεις απέναντι από μόνο και μόνο την ενατένιση ενός «πλοίου» που σώζεται από τους υφάλους λόγω της δικιάς μου λάμψης, έγνοιας… Πως η παροχή μιας δυνατότητας στο Άλλο, μιας ενέργειας ενίσχυσης του όποιου Άλλου για διατήρηση και συνέχιση της Ζωής – ακόμη κι αυτής που εσφαλμένα ορίζεται από την αναίρεση της – αποτελεί πράξη-ενέργεια Νίκης (είτε μέσω υπέρβασης και κυριαρχίας, είτε μέσω εξουδετέρωσης) έναντι στων δικών σου, κατά τα άλλα απόλυτα και άπειρα ορισμένων, Τίποτα…

Πάλι μπερδεύτηκα μάταια και αχρείαστα… Προσπαθώ να εξηγήσω αυτό το οποίο καταρρίπτει την έννοια της λογικής… Προσπαθώ να ορίσω λογικά την ανικανότητα, την Α-Δυναμία της λογικής… Τουλάχιστον χαζό, κωμικό… Θα προσπαθήσω όμως να το πράξω… Λοιπόν: η Ζωή καταργεί τόσο το Αδύνατο όσο και το Α-Δύνατο… Η Ζωή αφοπλίζει τη Λογική… Άρα, Λογικά, πρέπει να την επαναπροσδιορίσουμε…

:) :) :)

Φαύλος κύκλος σας λέω, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό… Κάποια βοήθεια από το κοινό;;; Σας παρακαλώ… Δεν ψάχνω για συμμάχους… Ισχυρότερους ψάχνω, να σκλαβωθώ σ’ αυτούς, να ηττηθώ… Να ορίσω πάλι απ’ την αρχή τις αλυσίδες μου… Νέος, ετών 28 (περίπου), προτίθεται να γίνει σκλάβος της όποιας, αδιαμφισβήτητης, Απολυτότητας και συνάμα Απειρότητας… Σκλάβος του Παντοδύναμου και συνάμα Αγνώστου στρατηλάτη… Του διάδοχου του Ομήρου, του Περικλή, του Μέγα Αλέξανδρου, του Μαρξ, του Λένιν, του Χίτλερ, του Κάστρο, του Γκεβάρα…

Πες μου γιατρέ...

Πες μου κάτι εσύ γιατρέ, ζητώ χωρίς ενδοιασμούς την βοήθειά σου...

Είναι εγωιστική αναζήτηση της αιωνιότητας όταν λαχταράς και είσαι πρόθυμος να παλέψεις για μια πιο όμορφη ανατολή που εγώ ποτέ δεν θα μπορέσω να δω;

Είναι εγωιστικό και αναζήτηση της αιωνιότητας να παραιτείσαι από τη ζωή σου, να επιλέγεις ακόμη και τον τερματισμό και την ακύρωση σου, ως αντίτιμο μιας ελπίδας που θα γευτείς μόνο για μια στιγμή, ελπίδας ότι με την τελευταία σου πράξη μπορεί να χαρίσεις σε κάποιον, ακόμη και άγνωστο, μια στιγμή χαράς που εσύ ποτέ δεν έζησες;

Είναι εγωιστικό, αποτρόπαιο, συναίσθημα αυτό της απόλυτης άφεσης, όχι όμως εξάρτησης γιατί όταν αφήνεσαι δίνεις τα πινέλα που ζωγραφίζουν τη ζωή σου στον έρωτα του άλλου, γίνεσαι απόλυτο και μοναδικό έργο του και όχι απλά ένα χρώμα του σαν τα βιβλία που δίνουν στα παιδιά για να γεμίσουν απλά τα κενά με "χρώμα", στερώντας τους την δυνατότητα της ολόδικης τους δημιουργίας;

Είναι εγωιστικό να λαχταρώ να χαρίσω μια ευτυχία, όταν αφού επιλέξω το Είμαι αποφασίσω να σκορπίσω αλόγιστα γύρω μου καθιστώντας με Ήμουν; Ομορφιά να πηγάζει το Όχι μου σαν δήλωση αιώνια...

Με μπερδέψατε γιατρέ... Χάθηκα στις σκοτεινές σπηλιές της ευθύνης... Δύναμη ισχυρή, ποτέ δεν το αρνήθηκα... Ποιος ευθύνεται όμως για τη χαρά που γεννιέται στην ανάμνηση; Δεν είναι άδικο να την φορτώσουμε σε κάποιον που πλέον δεν θα μπορεί να την αναλάβει; Γι' αυτό σου λέω γιατρέ... Τι διλήμματα και χαραγμένες πορείες... Ο χρόνος; Ο χρόνος που όλα τ' αρνιέται ποιανού το μέρος παίρνει;

Στέρεψε κι η ώρα μας, ακόμη κι αυτός ο χρόνος που δήθεν εμείς καθορίσαμε, σου λέει κάτι αυτό; Ίσως να ΄μαι τρελλός, δεν ξέρω... Πολλές φορές ούτε νοιάζομαι να μάθω αν θες να είμαι ειλικρινής... Λίγα πράγματα κατάλαβα περπατώντας μονάχος σε αυτή τη ζωή... Τίποτα δεν ορίζω γιατρέ μου, τίποτα... Το κατάλαβα, σας λέω αλήθεια! Το άλλο; Να σας πω...

Αφού τίποτα δεν ορίζω, τίποτα δεν με ορίζει... Αυτό δεν κατάλαβα...

Μισό τίποτα

Πόσες ακόμη πελώριες νύχτες; Πόσες ώρες ακόμη θα περάσουν σαν χαρταετοί από μπροστά μου κι εγώ θα κοιτάζω μόνο το σπάγγο που τις κρατάει; Περιτριγύρισα κι απόψε για άλλη μια φορά την Πόλη μου ψάχνοντας για σημάδια... Ψάχνοντας για σκιές που θα παλέψουν με τη δική μου... Ψάχνοντας για ένα σκοτάδι που θα με κυκλώσει και θα με στραγγαλίσει, εξοντώνοντας όμως πρώτα την δικιά μου αιώνια νύχτα... Θέλω ένα σκοτάδι γενικό, ένα φεγγάρι που να το κοιτάζω με άλλους πολλούς κι ας είναι η κοινή μας αλυσίδα, ας είναι τα δεσμά που μοιράζομαι... Όταν τσακίζεσαι από δεσμά το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι αν τα μοιράζεσαι με κάποιον... Πόνος, λύπη, κλάμα... Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω, όλα μου φαίνονται δύσκολα τον τελευταίο καιρό. Ας μου απαντήσει κάποιος Ειλικρινά, όχι σαν ευχή ούτε σαν παρηγοριά! Από καρδιάς, σαν να 'ναι ο πρώτος ήχος που γεννά το στόμα ενός βρέφους, η πρώτη αντίδραση στον θόρυβο που ακούει! Ναι, έτσι πιστεύω κι ας κάνω λάθος... Ο κάθε ήχος στα αυτιά ενός μωρού, μιας καινούργιας ζωής που ανέτειλε, είναι θόρυβος, είναι ανησυχία... Ο άνθρωπος όταν δεν έχει ακόμη αντιληφθεί και αποδεχτεί τους κώδικες επικοινωνίας το κάθετι φαντάζει στα αυτιά του σαν απειλή. Μιλάμε γιατί μας αναγκάζουν να μιλάμε και είναι καιρός να πάψουμε να το θεωρούμε προτέρημα ανωτερώτητας! Η φύση μας το διδάσκει καθημερινά: η επικοινωνία δεν χρειάζεται υλικούς φραγμούς και συλλογικές συμβάσεις! Αν αυτό ίσχυε τότε ό "άνθρωπος", αυτός που κοιτάζει ψηλά θα ήταν το μοναδικό ζωντανό κινούμενο ον σ' αυτόν τον αδικημένο πλανήτη που βάναυσα ονομάσαμε Γη, ύλη αιώνια καταδικασμένη... Άνθρωπος είπαμε! Αυτός που κοιτάζει ψηλά, στο άλλο που θέλει να φτάσει... Και κοιτάζωντας ψηλά βλέπει πουλιά, βλέπει δέντρα πελώρια που χαϊδεύουν τα σύννεφα, βλέπει γη, βουνά να πλησιάζουν τον ήλιο και να γλεντούν μαζί του... Κι όμως τα αγνοεί τυφλωμένος από τον εγωισμό του... Αυτά λέει, κι ας είναι ψηλότερα, ας είναι πιο κοντά στο Εκεί που θέλει να φτάσει, δεν κοιτάζουν ψηλά, δεν θρώσκουν προς τα άνω... Κι ας μην έχει περπατήσει ποτέ στις κορφές των βουνών που των αγκαλιάζουν... Κι ας μην έχει ποτέ καταφέρει να πετάξει, να πλησιάσει στον Ήλιο... Και σαν μωρός χαίρεται και περηφανεύεται γιατί έχει καταφέρει να φτιάξει αεροπλάνα, κομμάτια ύλης ή γης όπως τα ονομάζει, που πετούν πάνω από τα σύννεφα... Και νιώθει περήφανος γι' αυτό ο κακόμοιρος, ο δυστυχής... Ξέρεις πόση ύλη, πόση γη περιπλανιέται ελέυθερη στο Σύμπαν, στην κοινωνία του Απόλυτου Όλου ταξιδεύει αιώνια, αναφέρομαι σε σένα δύστυχε θνητέ που από την δειλία σου και τον εγωισμό σου έφτασες να ορίζεις αιώνιο και άπειρο ότι σε ξεπερνάει, πέρα από την κάθε σου πράξη; Τι έχεις να πεις για τους πλανήτες που έχουν γεννηθεί και ζουν πολύ πριν κάνεις εσύ, ο Υπέρτατος Κριτής (τρομάρα σου!), την εμφάνισή σου; Όλα άχρηστα, ανούσια; Μόνο για να σε περιμένουν; Όλο το σύμπαν δηλαδή περίμενε εσένα; Εμένα μου ακούγεται τουλάχιστον αστείο... Με ρωτάς γιατί; Γιατί πιστεύω στην ύπαρξη του Τυχαίου, του μη προγραμματισμένου... Γιατί αν δεν πιστέψω σ' αυτό πάει να πει πως ότι νιώθω, ότι με γδέρνει, ότι μου χαρίζει το φως δεν είναι δικό μου, ποτέ δεν μοίρασα πόνο σφάλλωντας, ποτέ δεν κέρδισα ευτυχία πολεμώντας... Αρνούμαι να αποδεχτώ, κι αν κάνω λάθος δεν με νοιάζει, πως το κάθε μου χάδι στο πρόσωπο μιας γυναίκας που ερωτεύομαι, που βαφτίζω θεό μου και αφήνομαι σ' αυτόν απαρνιώντας την κάθε λογική, είναι κενό, άδειο και άσχετο, από κάθε νόημα, δράση που ενώ υφίστασαι τις συνέπειες της δεν θα καθορίσει ποτέ το αποτέλεσμα (την εκπέμπουσα ενέργεια δηλαδή) της βιωμένης ύπαρξής σου... Αυτό είναι που μου κατασπαράζει τη σάρκα και την σκέψη καθημερινά! Έσπρωξα τον εαυτό μου, το Είμαι, μπροστά από ένα δίλημμα που δεν βγάζει νικητή... Κι ενώ συνειδητοποιώ ότι στην πραγματικότητα αυτό το δίλημμα δεν υπάρχει, αφού πρώτος εξυμνώ το Τυχαίο ωσαν αυτό που ποτέ δεν ορίζεις, κατρακυλώ και πέφτω συνεχώς στην παγίδα που εγώ ο ίδιος έστησα... Μόλις τώρα όμως ένιωσα κάτι που μοιάζει σαν να μου εξηγεί το γιατί... Και το νιώθω ακόμη πιο επώδυνο, ακόμη πιο κωμικό... Νιώθω ότι υπάρχει ένα συναίσθημα που μπορεί να υπάρξει ανεξαρτήτως του θεσμικού πλαισίου, κι ίσως να 'ναι αυτό που με τυρρανά... Να προσπαθήσω να εξηγήσω, όσο μπορώ γιατί είναι κι οι ώρες δύσκολες... Λοιπόν, το Υπέρτατο δίλημμα τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνεται η ποταπή αφεντιά μου... 1η επιλογή-παραδοχή: δέχεσαι ως (μπλα) ουσία (δεν την ονομάζω ύλη) του κόσμου του οποίου αντιλαμβάνεσαι (είτε ως άισθηση είτε ως νοητική ύπαρξη) την...

Ζητώ συγνώμη. Χάθηκα πάλι στην πορεία και όλα μένουν και πάλι μισά... Δυο μέρες μετά δεν μπορώ να καταλάβω ούτε μια λέξη από αυτά που έγραφα... Αν έχει όρεξη κάποιος άλλος ας προσπαθήσει και ας με χαστουκίσει να ξυπνήσω...

Εμπρός!

Ομογάλακτοι και ομοαίματοι αδελφοί ας υψώσουμε όλοι μαζι τα φλάμπουρα της περιφροσύνης απέναντι σε ότι διαφορετικό, ότι αλλότριο ζουζουνίσει ενοχλητικά πάνω από τα κεφάλια και τα κεφάλαια της αναισθησίας μας... Είθε καμία αλογόμυγα να μην ξυπνήσει την πεσμένη σε λήθαργο συνείδηση μας και ουδεμία ταραχή να μην αποζητήσει την προσοχή μας... Ας βυθιστούμε όλοι μαζί ακόμη πιο βαθιά στον ύπνο του σταρχιδισμού μας και ας ονειρευτούμε συλλογικά για ένα κόσμο όμορφο και αγαπημένο, σε όλα τα μήκη και πλάτη του, από τη Μακαρίου μέχρι τον παραλιακό... Ας ενώσουμε τα χέρια και ας βροντοφωνάξουμε ένα ηρωικό non pasaran σε όλους αυτούς τους ασυνείδητους που μιάζουν την αρχέγονη και ιερή φυλή μας βουτώντας κομματάκια ψωμί στον τραχανά... Ας υψωθούμε λίγο ψηλότερα, μεριμνόντας πάντοτε και για την ανύψωση του συνάνθρωπού μας, ανεβαίνοντας όχι μόνο στα τραπέζια του νυχτερινού ινστιτούτου αγωγής της ψυχής που έπειτα από θεόσταλτη εντολή επιλέξαμε, αλλά και στο μπαρ και στα ζινίσια των συν-Αποστόλων μας... Και η εξύψωση μας αυτή να είναι στέρεη και ανεπηρέαστη από τις όποιες εξουσιαστικές ολισθήσεις που σαν το ηδονικό τραγούδι των γοργόνων έμελλε να εμφανιστούν στο δρόμο μας... Κι ας το γνωρίζουμε όλοι, συντρόφοι και συνταξιδιώτες ότι ο δρόμος που αιώνιο χρέος μας προστάζει να βαδίσουμε θα είναι δύσκολος και η λιγοψυχία θα εμφανίζεται συνεχώς σαν συντόμι που ύπουλα θα μας παροτρύνει να πάρουμε... Μα εσάς αδέλφια που κουβαλάτε στους ώμους σας την υπερηφάνια και ομορφιά των μελλοντικών γενεών, δεν σας φοβάμαι... Καμιά απομίμηση της Louis Vuitton δεν θα σας δελεάσει και κανένα φτηνό πουκάμισο απο τα Zara δεν θα αντικαταστήσει ποτέ στη ψυχή σας το ιερό βάρος που κουβαλάει μαζί του ένα t-shirt του Lacoste, την ένδοξη απεικόνιση του Αϊ Γιώργη να σκοτώνει το κροκοδειλάκι, ζώο των απίστων που δεν συναντάς ούτε στην Αγκαλιά της Φύσης, τον Ακάμα, ούτε και στον Ωκεανό της Γαλήνης, την Αλυκή της Λάρνακας... Μα ποτέ μην ξεχνιέστε συμπολεμιστές! Χρέος μας παντοτινό είναι η ανύψωση του συνανθρώπου μας, ακόμα κι αυτού που οι διαβολόσταλτες αμφιβολίες του για την Υπέρτατη Αλήθεια, τον οδηγούν στο να μην λατρεύει την Θεία Βίσση αλλά, με το είναι του κυριευμένο από τον Διάβολο, να ολισθαίνει στην αμαρτία εκτίθωντας τον εαυτό σε δαιμονισμένες ιαχές αοιδών και αηδών όπως ο ΛεΠα ή ο Μαζωνάκης (τα παλιά του κυρίως)... Γι' αυτό σας λέω αγωνιστές του Φωτός! Τείνατε χείραν βοηθείας εις την τρεκλίζουσα φιλινάδα σας ίνα να την ανυψώσετε και ταύτην (ακόμη κι αν προχθές μάθατε ότι το περασμένο καλοκαίρι στον Πρωταρά σκυλο...γαύγιζε με τον δικό σας) εις την ανώτερη διάσταση του μπαρ και καθοδηγείστε το βλέμμα της (όπως ο καλοκάγαθος ποιμένας το ποίμνιο του) ούτως ώστε να δει την Μαρία την ξιππασμένη που τον Στρόβολο, που ενώ το παίζει "εγώ είμαι τζιαι καμιά άλλη" και χορεύει στο κέντρο της πίστας σαν περιστρεφόμενος δερβίσης, φορεί φτηνοφόρεμα που το Mango και μάλιστα περσινό!
Αγαπητοί εν αμπαλατοσύνη και ξιπασμό αδελφοί... Ο δρόμος που διαλέξαμε είναι μακρύς και κακοτράχαλος... Το γνωρίζαμε προτού κάνουμε τις επιλογές μας και αγοράσουμε το πρώτο μας τζην των 560 pounds (από το Λονδίνο με τότε ισχύουσα ισοτιμία 1CyP=0.96GBP)... Άλλωστε αυτό είναι και το bottom-line (ατς!) της Πίστης μας... Η ελευθερία που μετουσιώνεται ως δυνατότητα να κάνεις την ματσαράγκα σου, ακόμη κι αν το κατανοείς ότι φέρεσαι σαν μαλακισμένο, συνοδευόμενη από την τυφλή πίστη-ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορέσεις είτε να αναιρέσεις την πράξη σου (ζητώντας και λαμβάνοντας συγχώρεση), είτε να ελαφρύνεις την συνείδησή σου προβάλλοντας την ηλιθιότητα σου ως καλά-και-τι-έγινε-έτσι-είναι-η-ζωή-σήμερα πράξη...
Ξεχάστηκα πάλι ο κολασμένος... Επιστρέφω! Κηρύξτε το Λόγο του Δεν-Βαριέσαι-Αδελφέ! Ανεβείτε ένα-ένα τα σκαλιά της Υπέρτατης Αναισθησίας και κατευθυνθείτε προς την κορυφή του Μεγάλου Βουνού, εκεί που βασιλεύει η Αιώνια Απραξία... Τσακίστε τις φωνές των ασεβών που επιθυμούν να ορίζουν οι ίδιοι τις Αξίες πάνω στις οποίες θα χτίζουν τη ζωή τους και όχι η Θεία Κρίση της Ιδιωτικής Ραδιοτηλεόρασης (αγία Τατιάνα μου μεγάλη η χάρη σου!)... Υμνείστε με υπερηφάνια την μεγαλόχαρη Αποβλάκωση και ποτέ μην ολισθήσετε στο βούρκο της δήθεν παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας στους μη Εκλεκτούς... Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι ο Παράδεισος χωράει μόνο αυτούς από τα Πάνθεα, την Εκάλη και τους Καλόγηρους... Τι γυρεύει ένας Τραχωνίτης στον Παράδεισο, εδώ στο Sesto δεν τον αφήνουν να μπει, πως θα μπει στον Παράδεισο;;; Και προς θεού (Armani, Gucci και Channel, ώ εσύ ή Αγία Τριας!) μη νομίσετε πως αυτό είναι ρατσισμός! Εγώ, εσείς, όλοι εμείς οι Εκλεκτοί δεχόμαστε και αγαπάμε το κάθετι διαφορετικό, το Άλλο, προσφέροντας του απλόχερα την Ανοχή και την Λύπησή μας... Και κάτι τελευταίο... Συνεχίστε να κρατάτε κλειστά τα μάτια να μην δείτε ποτέ παιδιά να πεθαίνουν πριν καν γεννηθούν... Θεία Δίκη είναι. Εσείς δεν ξέρετε, Αυτός ξέρει... Εσείς συνεχίστε απρόσκοπτα την παροχή όπλων στους Αγωνιστές της Δικαιοσύνης που σφάζουν δίκαια, δίχως ηλικιακές ή άλλες διακρίσεις, τους αντιφρονούντες και άπιστους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης... Φρουρούν όλους έμας, μήπως μας εμποδίσει κανείς να χαρίσουμε απλόχερα την απέραντη αγάπη μας...

Καλά χριστούγεννα και ζωή σε λόγου μας...

λογικές σκέψεις...

εξέλιξη σημαίνει εξάπλωση...
σημαίνει αύξηση των πιθανών ερεθισμάτων...
η διαδικασία της εξέλιξης βασίζεται πάνω στην επίλυση προβλημάτων...
η λύση ενός προβλήματος αποδεικνύει ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να αποφευχθεί...
άρα, όσο πιο πολλές λύσεις βρίσκουμε, τόσο πιο πολλά προβλήματα έχουμε δημιουργήσει πριν...
που είναι το θετικό της εξέλιξης;

ερωτήσεις μικρού παιδιού...

που πάνε τα σύννεφα όταν κοιμούντε;
πως γίνεται μια λάμπα τόσο μικρή να κουβαλάει τόσο φως;
πως μπορεί ένα δωμάτιο να κρύβει όλον αυτόν τον ουρανό;
γιατί κάποιος κλαίει κοιτάζωντας μια φωτογραφία;
σταματά τη ζωή μια φωτογραφία ή την κουβαλάει μαζί της;
που κρύβεται ο χρόνος όταν κοιμάμαι;
πως το καταλαβαίνει όταν ξυπνώ και ξανάρχεται;
τρέχει ο χρόνος όταν αγαπώ;
γίνεται να αγαπήσω σαν τρέχει ο χρόνος;
και γιατί όλα μου φαίνονται πιο όμορφα όταν κλείνω τα μάτια;
σε ποιο κόσμο να ζω, στον δικό μου ή στων άλλων;
και γιατί εσύ που μου έδωσες τη ζωή δεν ζεις στον δικό μου;
τι να την κάνεις τη δεύτερη ζωή άν δεν μπορείς να ζεις τη δική σου;
γιατί δεν απαντάς;

πως γίνεται να χωράνε τόσα παραμύθια σε εικοσιτέσσερα γράμματα;

...και αν ο χρόνος γεννιέται και πεθαίνει μαζί σου πως γίνεται να νιώθεις πως σε προσπέρασε;

του έρωτα...

θα 'μαι λιμάνι, μια θάλασσα θα 'μαι, φωτιά και στεριά μαζί...
ήλιος που σε ζεσταίνει, φεγγάρι που σε γλυκαίνει, αστέρι που για να κάνεις ευχή πέφτει...
μυρωδιά του σπιτιού, της ασφάλειας, της γαλήνης...
μουσική που σου φέρνει στο νου εκείνο το όμορφο καλοκαίρι...
ζέστη, κρύο, δροσιά, οξυγόνο, νερό...
θα 'μαι τα πάντα, ότι θελήσεις θα γίνω...

...κι ας με πληγώνει που αυτό που είμαι δεν θέλησες...

Μικρή ωδή στη ιδιοκτησία

σχήμα οξύμωρο, σαν κάποιος να σε κοροϊδεύει και να μην το ξέρεις...
ακόμη κι όταν τα έχεις όλα πρέπει να ψάξεις για να βρεις αυτό που συγκεκριμένα ζητάς...

χρόνε, χρόνε γιατί εισαι εδώ;;;

...λίγες ώρες πριν περίμενα λαχταρώντας το ένα...

...και ήρθε...

...τώρα προσπαθώ να σκαρφαλώσω στο λόφο του κανένα...

...κι έμεινε ακόμη μισό...

...ανέβηκα κι ο αέρας με μαστιγώνει...

...κατρακυλώ...

...ένα, ένα που να σε βρω;;;

ερώτηση πρώτη

Γιατί η ευτυχία μοιάζει με τέλος; Τι είναι αυτό που με κάνει να βυθίζομαι συνεχώς σε μια απύθμενη θάλασσα απο αντιρρήσεις; Γιατί νιώθω μολύβια να μου γδέρνουν την πλάτη λες και χαράζουν επάνω μου τη διαδρομή του πουθενά; Που είναι ο κλόουν που σ' όλη τη ζωή μου ψάχνω για να μου δώσει μια απάντηση; Ποιος να 'ναι ο άλλος σ' αυτό το πλήθος που μαζί βυθιζόμαστε; Αξίζει να πνιγώ τραβώντας τα μαλλιά του; αξίζει να πνιγώ τελικά;

και προς τα που είναι η στεριά αφού ποτέ δεν θυμάμαι να την πάτησα; τι είναι το χώμα αν για να το νιώσω πρέπει να φτάσω στον πάτο; χώμα κι εκεί, χώμα κι εδώ... κι αυτά τα ψάρια που μου γαργαλάνε την πίστη γιατί κολυμπάνε; δεν υπάρχει χώμα γι' αυτά; τότε τι είναι αυτό που φοβούνται; φοβούνται τα ψάρια;

γιατί μου μοιάζει σαν να μην μπορώ να τελειώσω τίποτα;

...και γιατί γράφω αφού δεν τα διαβάζω;

Το πλήκτρο...

Αυτός ο κόσμος δεν πέθανε. Πέθανε αυτός που τον νομίζει νεκρό... Κυνηγάω ένα παράθυρο που φεύγει μακριά μου καθώς μεγαλώνει το κελί μου... Ένας κόσμος, ένα παράθυρο... Το καλοριφέρ στάζει τα όνειρα μου σαν να τα ξεφορτώνεται... Εκεί, δίπλα στο παράθυρο που αγναντεύω το είμαι... Κάποιες φωνές απο κάτω μοιάζουν σαν να παλεύουν με την ψυχή μου... Φωνές που δεν ξέρω, που ποτέ δεν θα γνωρίσω... Κι αφήνομαι στους ποταμούς των γραμμάτων που σπρώχνω να κυλήσουν μπροστά μου... Λες κι όλη η ζωή είναι πλήκτρα που πατάς... το πληκτρολόγιο των αισθήσεων... μονάχα η μοναξιά έρχετε μόνη της, ακάλεστη...

Απλές εξισώσεις

Η κωμωδία του να είσαι άνθρωπος: για να μην νιώσεις ποτέ ότι πεθαίνεις προσπαθείς ποτέ σου να μην ζήσεις. Ναυαγός στον ωκεανό του χρόνου.

Η τελευταία πράξη του αυτόχειρα έναι η ματαίωση της ύπαρξής του.

Ανησυχίες, μέρα 2η

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι που να μιλάει
Για το πώς μοιάζει το να ‘σαι Θεός
Θέλω να γράψω για χίλιες λέξεις που τις γνωρίζεις
Μα δεν ηχούνε στα αυτιά κανενός

Θέλω να γράψω για ένα ήλιο που δεν σε καίει
Για μία φλόγα που δεν ανάβει φωτιά
Για ένα κόσμο που ενώ τον φτιάχνεις δεν σε αγγίζει
Σαν να ‘ναι ποίημα που μετά το ξεχνάς

Πώς να ν’ αλήθεια με στου απείρου τη λεωφόρο
Που όλο φεύγεις από το πουθενά
Πώς να ν’ αλήθεια για σένα τέλος να μην υπάρχει
Τη γεύση να μην μπορείς να γευτείς
Που αφήνει πίσω του ένα φιλί

Θέλω να μάθω γι’ αυτού του χρόνου την ιστορία
Κι αν τα κατάφερε να μείνει ζωντανός
Ποια ράσα ντύθηκε και ποια κοροϊδία
Σ’ όλους μας έταξε και αν παρέμεινε αρχηγός

Ψάχνω να βρω πως σβήνει μια ιστορία
Αν γίνεται όνειρο που πάντα ξεχνάς
αν ότι ένιωσα γράφτηκε μες σε βιβλία
και σαν τα διαβάζω αν με συναντώ πουθενά

νιώθω να φοβάμαι αυτού του άλλου την παρουσία
νιώθω χαμένος κι ας ψάχνω μόνο στα χέρια του να αφεθώ
σαν κάποια πίκρα να μένει στο στόμα
κάθε φορά που του χαρίζω το σ’ αγαπώ

Πάμε για αλλού?!

Και γυρίζω, γυρίζω!!! Μέσα σε μια πόλη που δεν γνωρίζει από τίποτα, δεν πιστεύει τίποτα και είναι ελεύθερη! Α! να μην ξεχάσω... Δεν αγαπάει κανένα...
Πιστό μου γκρίζο κουτι με τα χιλιάδες όνειρα φυλαγμένα κάνε να αντέχουν για πάντα οι μπαταρίες σου και αρρώστιες να μην σε βρίσκουν. Μια δεύτερη ζωή χτίζω μαζί σου, πιο ανάλαφρη, πιο γελαστή...

08/10/06

Η ευχαρίστηση στον άνθρωπο (πέρα από την ικανοποίηση των βασικών του ενστίκτων ή αναγκών για τη συνέχιση της ύπαρξης) μπορεί μόνο να προήλθε από την επίδραση του περιβάλλοντος του (φύσης) στη δική του λογική λειτουργία και εξέλιξη των γεγονότων. Δηλαδή… Η ικανοποίηση των βασικών αναγκών δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γεννήσει (θέσει σε λειτουργία) το συναίσθημα της χαράς (χαμόγελο, ευεξία). Μπορεί μόνο να προκαλέσει το συναίσθημα της ισορροπίας (μεταβολής κατάστασης προς το θετικό πρόσημο), π.χ. πείνα = κίνηση προς το αρνητικό πεδίο της κατάστασης. Ανάλωση ύλης = μεταβολή της κατάστασης προς την ισορροπία ή μερικές φορές στην αντίθετη πλευρά (θα είναι λανθασμένο αν ερμηνευτεί ως θετική), στο πρήξιμο, κοιλόπονο (αδυναμία, ευαλωσιμότητα) που και αυτή η φάση βιώνεται και εκλαμβάνεται σαν ΑΡΝΗΤΙΚΗ και πάλι ενέργεια. Άρα η ικανοποίηση των βασικών ενστίκτων μπορεί μόνο να επιφέρει μόνο ισορροπία (επιβίωση) και όχι ώθηση, μεταβολή προς κάτι άλλο (εξέλιξη).

Αυτή είναι ακριβώς η απαίτηση αλλά και ταυτόχρονα και μοναδική επιλογή της ύπαρξης. Ύπαρξη χωρίς εξέλιξη, χωρίς μεταβολή της ενεργειακής κατάστασης δεν μπορεί να υπάρξει γιατί απλούστατα δεν έχει ΛΟΓΟ να υπάρξει. Η σκέψη δεν μπορεί παρά μόνο να είναι δημιούργημα της ενέργειας αυτής που διαχέεται κατά την επίδραση της Φύσης στους λογικούς συνειρμούς μας. Άρα ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος στην εξέλιξη. Χαρακτηριστικό που κατέχει μόνο αυτός. Η προσαρμογή στις καταστάσεις δεν είναι εξέλιξη παρά μόνο μεταλλαγή της επιβίωσης.

Άρα από τη στιγμή που ο άνθρωπος επιδιώκει την εξέλιξη αυτομάτως καταργείται η όποια πιθανότητα να γνωρίσει κανείς το συναίσθημα της ευτυχίας (χαράς, ικανοποίηση) ως αποτέλεσμα των λογικών του πράξεων.

Αυτός είναι ο άνθρωπος. Η τέχνη μπορεί να υπάρξει μόνο με την εκμετάλλευση της ενέργειας που δημιουργείται με την επίδραση των μη λογικών δράσεων (μη ¨φυσική¨ εξέλιξη). Άρα πραγματική τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι η εξύμνηση (αποκάλυψη, κατανόηση) της ενέργειας αυτής.
Η αποδοχή δηλαδή της ενέργειας αυτής και όχι η προσπάθεια εξοστρακισμού ή αφανισμού της ενέργειας αυτής.

Με το να συνειδητοποιήσω και να κατανοήσω τη λειτουργία της ύπαρξης θα μπορέσω να ωθήσω τον εαυτό μου ακόμη και «λογικά» (ως λογικά εννοώ την απελευθέρωση ενέργειας μέσω μιας δράσης διαμέσου μιας «λογικής» αλληλουχίας σε σχέση δράσης-αντίδρασης και όχι θετικής-αρνητικής) πράξης. Έτσι δημιουργείται μια Ποσότητα (έννοια πέραν της ύλης αφού η ύλη δημιουργείται παρά μόνο αντιδραστικά προς την ανθρώπινη αντίληψη). Δεν δομείται πάνω σε ένα απόλυτο μέγεθος (άρα βιώσιμη στην όποια ποσότητα) αλλά σε ένα σχετικό προϊόν αντίδρασης της ενέργειας της ύπαρξης της απέναντι στην ενέργεια αντιληπτικότητας του ανθρώπου.

Έτσι συνειδητοποιούμε ότι ενέργεια που κινητοποιεί την εξέλιξη (μεταβολή της κατάστασης) μπορεί να νοηθεί μόνο ως κάτι έξω από την ύλη στην οποιαδήποτε μορφή της. Η ύλη είναι ενέργεια, αυτό είναι αποδειγμένο. Η ενέργεια δεν υποχρεούται να είναι ύλη όμως. Η ενέργεια που δημιουργείται λόγω της αστάθειας της ύλης και είναι εκμεταλλεύσιμη από τον άνθρωπο, μπορεί τελικά να οδηγήσει μόνο στην ισορροπία, στην εξουδετέρωση δηλαδή της αρνητικής διάθεσης που δημιουργεί η αστάθεια αυτή.. Άρα ενέργεια του υλικού κόσμου = δευτερεύουσα αλλά συμμετέχουσα στην εξέλιξη. Η γραφική παράσταση:



Η θέση στη γραμμική κατάσταση επίδρασης της υλικής ενέργειας είναι ο πρωτεύων παράγοντας για το μέγεθος της εξέλιξης ως επίδρασης και ώθησης της μη υλικής ενέργειας.

Η απειρότητα της ύπαρξης συναντάται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Το άπειρο κατανοείται μόνο ως η συνειδητοποίηση της αδυναμίας της λογικής εξήγησης (αντίδραση στο υλικό μέγεθος ενέργειας) και επομένως προβλέψιμης του επιπέδου βίωσης-ύπαρξης που προκαλεί ακριβώς η μη υλική ενέργεια (το τυχαίο μπορεί να οριστεί ως μη υλική ενέργεια ασχέτως αν προέρχεται από την ύλη). Ο λόγος είναι ότι όταν ενεργοποιείται (διαχέει ενέργεια) βρίσκεται έξω από το δικό μου υλιστικό-βιωματικό πεδίο. Έτσι φτάνω στο συμπέρασμα: ενώ η ύλη είναι η μοναδική πηγή ενέργειας ( με τον όποιο τρόπο, είτε γένεσης είτε αντανάκλασης) είναι ταυτόχρονα και ένα μη απόλυτο μέγεθος το οποίο μπορεί να γεννήσει ενέργεια η οποία μπορεί να δράσει μόνο ως ώθηση σε άλλη ύλη και όχι ως αυτόνομη ύπαρξη.

Άρα η ευτυχία δεν μπορεί να νοηθεί ως απόλυτη κατάσταση αλλά ως μεταβλητή.

Λονδίνο, εβδομάδα 2η

Πάει καιρός πολύς να γράψω. Αγαπητό μου ημερολόγιο και τα λοιπά συναφή...
Είναι κάποιες μέρες που είμαι εδώ στο Λονδίνο κι ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι μου γίνετε. Μια πόλυ γεμάτη χρώματα, ανθρώπους, θόρυβο. Η τέλεια πόλη των ξένων που γυρνούν μέρα νύχτα στους δρόμους της, υποκλίνονται στο χώμα της, μισούν τον ουρανό της και πάνω από όλα ξεχνιούνται... Χάνονται ο καθένας στη μοναξιά του αδιαφορώντας γι' αυτήν γιατί κανέις δεν φαίνεται να πολυκαίγεται... Η μοναξιά γίνεται συνήθεια για αυτόν που την βιώνει όταν κανείς άλλος δεν την προσέχει... Η πόλη της Τέχνης που δεν ξέρει πως να εκφραστεί. Η πόλη που γεννά τα πιο έντονα συναισθήματα εγκατάλειψης που δεν ξέρεις όμως σε ποιον να τα μαρτυρήσεις, να διαμαρτυρηθείς... Εδώ γεννιέται το Ωραίο, το Αληθινό... Κι είναι αληθινό όχι γιατί το συμμερίζονται κι άλλοι, όχι γιατί εμπνέει ασφάλεια... Είναι αυτό που βγάζει ο καθένας από μέσα του τόσο φυσικά. Η ελευθερία της έκφρασης, μιας έκφρασης που δεν απευθύνεται σε κανένα όχι κατ' επιλογή αλλά ως τετελεσμένου. Στο κάτω κάτω κάθε ερμητικό συναίσθημα που μετουσιώθηκε σε "τέχνη" ήταν παράγωγο της μοναξιάς. Μια πόλη που γεννάει το κλάμα που μόνο εσύ θα ακούσεις... Γι' αυτό απόλαυσε το...